«Η διακυβέρνηση Χριστόφια επιβεβαίωσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι το Κυπριακό δεν είναι πρώτιστα πρόβλημα εισβολής και κατοχής όπως νομίζαμε. Είναι πρόβλημα δημοκρατίας – της δικής μας, ιδιόμορφης Δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, είναι πρόβλημα συνταγματικό. Έχει να κάνει με τις υπερεξουσίες του ανώτατου άρχοντα. Εν ολίγοις, τις εξουσίες όποιου καταφέρει με κομματικές συνδιαλλαγές, μηχανορραφίες και φρούδες υποσχέσεις να κατακτήσει τον προεδρικό θώκο με καμία άλλη προϋπόθεση από το να πληροί το όριο ηλικίας και να έχει καθαρό ποινικό μητρώο». Αυτό αναφέρει στο άρθρο του «Λα Λα Λα» ο κ. Χριστόφορος Σκαρπάρης. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του κ. Σκαρπάρη και σχολιάστε εδώ.
Για να είμαστε δίκαιοι, οι μεζούρες που σχετίζονται με νοητικές ικανότητες, ψυχικές ισορροπίες ή με δυνατότητες πολιτικής σκέψης και ιστορικής γνώσης είναι εργαλεία που δεν επιστρατεύτηκαν ποτέ σε εκλογικές ή άλλου τύπου διαδικασίες ανάδειξης και διατήρησης αρχηγού κράτους ανά το παγκόσμιο. Έτσι οι Εγγλέζοι είχαν κατά καιρούς την ατυχία να κυβερνούνται από τρελούς βασιλιάδες, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί από φασίστες και πηδηχταράδες, οι Έλληνες από διεφθαρμένους τυχοδιώκτες και οι Κύπριοι από ακούσιους εμπρηστές που δεν σκαμπάζουν από γεωγραφία και απλό προσανατολισμό. Έτσι είναι τα πράγματα στις γειτονιές του κόσμου.
Το κράτος μας, όμως, δεν είναι μια συνηθισμένη και σχετικά ευημερούσα γειτονιά. Είναι ένας τόπος ο οποίος πέρα από τα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα που μοιράζεται με πλείστες άλλες χώρες, αντιμετωπίζει από τα γεννοφάσκια του και θέμα φυσικής επιβίωσης, κατεχόμενος κατά το ήμισυ από μια αδηφάγο επεκτατική δύναμη που το απειλεί με πλήρη αφανισμό. Αν δεν υφίστατο αυτή η απειλή τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά και αυτό το υπόμνημα με τον επίκαιρο πλην ηλίθιο τίτλο δεν θα γραφόταν καν.
Πίσω στο προκείμενο: τι κάνει ένας λαός όταν ο δημοκρατικά εκλεγμένος του αρχηγός είναι γλυκός κι είναι καλός κι έχει τις χάρες όλες αλλά δεν έχει αντίληψη των πράξεων και των παραλήψεών του στο κρισιμότερο των προβλημάτων του τόπου; Να τα αφήσει όλα στην τύχη και να σωπάσει με την ελπίδα ότι τα πράματα θα αποδειχτούν λιγότερο ζοφερά από όσο διαγράφονται, δεν γίνεται. Η τύχη ενός λαού είναι μια κενού περιεχομένου έκφραση, που δεν έχει καμιά σχέση με τον τζόγο για ανθρώπους σοβαρούς και πολίτες στοχαζόμενους. Αν σωπάσει είναι σαν να παραδέχεται πως λίγο τον ενδιαφέρει τι θα πάθει και τι θα χάσει. Αφού η βία απαγορεύεται από τη λογική και το νόμο άλλη επιλογή δεν υπάρχει: πρέπει να μιλήσει, να φωνάξει, να κατεβεί στους δρόμους, να διαμαρτυρηθεί, τώρα! Πώς να το κάνει όμως αυτό; Τις αντοχές του facebook τις δοκίμασε στην περίπτωση του Μαρί. Χωρίς συντονισμό και αναγνωρίσιμη ηγεσία η ‘άνοιξη’ στην πολιτική είναι μια εφιαλτικά μικρής διάρκειας εποχή. Κι αν η αντιπολίτευση του τόπου φοβήθηκε το περσινό ξύπνημα του λαού και τις ευθύνες που όφειλε να αναλάβει τότε, την σημερινή, κορυφαία κρίση θα θελήσει να τη δει κατάματα; Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω.
Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν; Αυτό είναι το ερώτημα σήμερα που ξέρουμε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το δίδυμο Μπαν – Αλ (!) ετοιμάζεται για την κίνηση ματ, άλλως να μας κάνουν αυτό που φοβάται η κάθε μωρή παρθένα. Άραγε, μιας και ο λόγος για ανήθικη πράξη, να επικαλεστούμε το άρθρο 44/γάμα, του Συντάγματος και να τους αφήσουμε σύξυλους; Αν είχαμε μια αξιόπιστη Τρίτη Εξουσία, μπορεί να ήταν αυτή η λύση κι ας αποτύχανε στο τέλος. Τουλάχιστον θα κερδίζαμε κάποιο χρόνο να σκεφτούμε συλλογικά πώς να βάλουμε ένα κάποιο φρένο στην τρελή μας πορεία. Δεν έχουμε, όμως, και από ό,τι φαίνεται το μόνο που μας μένει τελικά είναι να ελπίζουμε ότι φέτος θα περάσουμε αλώβητοι από τον προκριματικό του Γιουροβίζιον και περίπου την εποχή που θα βιώνουμε το τελευταίο Green Tree της ζωής μας, την ώρα, δηλαδή, που ο Μπαν και ο Αλ θα χασκογελούν από ικανοποίηση, εμείς θα έχουμε, αν μη τι άλλο, την ευκαιρία να δείξουμε άλλη μια φορά τον ανώτερο πολιτισμό μας, σιγοτραγουδώντας με βουρκωμένα από συγκίνηση μάτια …‘Λαλα, Λαλαλαλαλαλαλα, Λαλαλαλαλαλαλα’.
Χριστόφορος Σκαρπάρης
